Ok, genoeg aan de klippen gehangen, hierbij deel 2 van mijn kort verhaal (beloond met de gedeelde eerste prijs proza van de el Hizrja Literatuurprijs 2012).
Hij liep onder de Nabi Daoudpoort door.
‘Sabah el kher, Abu Ibhrahim’ , riep iemand tegen hem. Hij keek om en zag Albert Kharazagian, de Armeense pottenbakker, met wie hij wel eens een kopje Turkse koffie dronk op de krukjes buiten het stikhete koffiehuis.
‘Sabah al nur, Abu Tareq’, antwoordde hij. ‘Hoe is het met Umm Tareq?’
Tot mijn stomme verbazing en met trots heb ik de (gedeelde ) eerste prijs van de el Hizjra literatuurprijs voor proza (korte verhalen) gewonnen. Onder mijn voorgangers waren oa Mohammed Benzakour, Abdelkader Benali en Hassan Bahara. Zie el hizjra. Mijn grote dank hiervoor, jury. Volgens het juryrapport:
‘“Fantastisch verhaal met veel zeggingskracht. Vooral de verdieping in een andere cultuur door middel van mystiek is een toevoeging. Het plot en de beelden zijn heel sterk. Alleen het moralistische einde is overbodig.” Ahum, sorry voor het einde dus.
De prijs wordt jaarlijks uitgereikt; el Hizjra betekent de emigratie (van Mohammed van Mekka naar Medina) en wordt hier natuurlijk in overdrachtelijke zin gebruikt. Er is een aantal categorieen van prijzen, proza, poezie, toneel, essays. En alles is gebundeld en uitgegeven in het boekje, dat zojuist is verschenen: Gezicht gezocht. De winnaars van de El Hizjra Literatuurprijs 2012.
Het zijn mijn eerste schreden op het pad van de fictie, dus die oorkonde, die lijst ik in!
Hieronder het begin van mijn verhaal. Een beetje islam, tegen het decor van Jeruzalem, met een vleugje erotiek en een snufje humor. De rest publiceer ik misschien een andere keer, je houdt toch wel van een cliffhanger?
Ooit wapperden wij met Amnesty International rapporten over de hele wereldbol om schande te spreken van al die mensenrechtenschendingen verder dan ons geveegde stoepje. Nu krijgen wij er mee om de oren. Maar ja, er is dan ook veel veranderd in pakweg een decennium, daar wijdde ik al bijna 140 (whats in a number) posts aan. Confronterend is wel de Nederlandse overtredingen op het gebied van mensenrechten en onze krampachtigheid/navelstaarderij nu te zien is door de ogen van deze internationale gerespecteerde organisatie. Misschien daarom dat het zo weinig aandacht heeft gekregen in de media?
Nee, natuurlijk had Auke de Leeuw niemand willen kwetsen met zijn gedicht over zijn oudoom, voormalig SS-er. Een gedicht dat inmiddels een nationale kwestie is geworden omdat het Nationaal Comite 4 en 5 mei het op het allerlaatste moment terugtrok van voordracht op de Dam na kritiek uit joodse hoek en van nabestaanden van Duitse en Japanse oorlogslachtoffers. Tot die laatste groep reken ik ook mezelf. Hoe hadden ze het ooit kunnen accepteren, dat is voor mij de vraag.
We kunnen weer ff normaal doen.
Veel van de maatregelen die het kabinet Rutte I nam en die mij en vele anderen het schaamrood op de kaken bezorgden, zie mijn meldpunt, gaan nu op de helling. En er doen zich ontwikkelingen voor die tot vreugde stemmen:
VVD en CDA kunnen hun populistische jasjes nu wel uittrekken. De nieuwe kleren van Keizer Geert bleken wat ze waren. Wat mij betreft komt vooral het CDA als grote verliezer uit deze crisis: de partij verkocht haar ziel aan de duivel. Geheel in lijn met de geest van Maxime overigens. Immigratiepolitiek, Europa, ontwikkelingshulp, kunst & cultuur, onderwijs, het werd allemaal aan de dijk gezet om een partij zonder moraal te verleiden. Verhagen kan nog zo verontwaardigd doen over het verraad van Wilders, maar hijzelf heeft de weg voor hem geeffend. Het gedachtegoed salonfahig gemaakt. Ons land heeft enorme averij opgelopen, juist mede door deze gevestigde partijen.
Voortschrijdend inzicht zei Jeroen Pauw meer dan dat hij het vroeg tijdens de uitzending over Breivik, PVV, Arabie en godsdienst in Nederland. Hij doelde er mee op het tanend aantal gelovigen in ons land, de teruglopende kerkgang enz. En de vragende opmerking was bestemd voor de arme, moedige en gelovige Thijs van den Brink die net een boek heeft gepubliceerd over mensen die niet meer geloven.
Adriaan van Dis was boos, en terecht. Boos op de Kijkwijzer, de organisatie die bepaalt wat schadelijk is voor de kinderziel op tv. Ik ben trouwens bijna nog bozer dan hij over de afhandeling. Sukkels en censuur. Hypocrisie. Ja, dat allemaal, inderdaad.
Nu heb ik me voor mijn boek over mijn grootvader die inspecteur van politie was in Nederlands Indie de afgelopen drie jaar uitgebreid geïnformeerd, hier en in Indonesie, over de geschiedenis, maar ik ben toch keer op keer verbijsterd over wat Van Dis nu weer weet op te lepelen. Wist u dat na de ondertekening van de Onafhankelijkheidsverklaring van Indonesie ons land de Indonesiers tot in de jaren zeventig 600 miljoen heeft laten betalen? Voor de Indonesische nationalisaties van Nederlandse plantages en bedrijven. Uiteraard stond hier niet tegenover dat ons land reparatiekosten betaalde voor 350 jaar uitbuiting en twee koloniale oorlogen in de 20e eeuw. Het is maar een voorbeeld van de uitstekende productie van Van Dis. Mooie tv vond ik ook de verhalen van de Indonesische oud-strijders, graatmagere, lachgrage mannetjes, die hij laat vertellen over hoe zij tegen de Nederlanders aankeken. En de fietsen natuurlijk. Wie de serie nog niet heeft gevolgd, doen.
Ineens kwam ik Abdullah Gül overal tegen. Het begon bij de autodealer. Ik ben geen Telegraaflezer, maar omdat de garagebaas mijn autootje op zicht naar beneden moest takelen, zag ik mijzelf gedwongen in een kleine ruimte zonder opsmuk bezig te houden met deze enig aanwezige krant en een kop koffie uit een plastic bekertje.
Het paginagrote interview met de Turkse president die ons land bezoekt, deed me even mijn omgeving vergeten. Gül is bezig met een charme offensief in Nederland. Nu ik verder kijk, zie ik ook een groot interview in de NRC, Volkskrant, voor het doen van het Journaal een lang gesprek aldaar. Veel bezoeken, onder andere aan de koningin, politici, bedrijven, openingen van bijeenkomsten, congressen en tentoonstellingen.
Dr zijn van die posts waar je zin in hebt om ze te gaan schrijven. Dit is er een die ik voortdurend heb uitgesteld. Het gaat over een Nederlandse vrouw die op de bezette Westelijke Jordaanoever woont, ze is geinterviewd in Trouw.
De ondertitel van mijn boekje Checkpoint Jeruzalem dat in 2001 verscheen over de Israelische bezetting van de West Bank luidde: Een Nederlandse vrouw aan Palestijnse kant. Het interview betrof een Nederlandse vrouw aan joodse kant. Ze heet Renee Waterman, en ik hoop van harte dat ze mijn stukje leest.
